Öner Çatalpinar

Liplg 93-04 | reserve sergeant-majoor Infanterie

ONDERSTEUNER MELANGKAH

Op Woensdag 18 Juni 2025 stond hij om 05.30 op me te wachten ergens nabij het Noord-Brabantse Lith.

Klaar om ruim 15 kilometer met me mee te lopen tijdens mijn wandeltocht ‘Melangkah’ ter ondersteuning van de actie ‘excuses voor de Molukse KNIL-militairen’.

Soms is het er in 1 keer: een klik met iemand alsof je elkaar al jaren kent. Bij het afscheid nemen was ik overtuigd: dit levensverhaal dient vastgelegd te worden.

Zo geschiedde. Samen met Toeter trof ik hem weken later in het Veteraneninstituut te Doorn.

Lichting 93-4
In deze aflevering van de Grombaard Podcast het levensverhaal van reserve sergeant-majoor, binnenkort reserve tweede luitenant, Öner Çatalpinar.

Kijk en luister HIER via Youtube naar de muziek van, de band van, zijn vader.

KLIK OP PLAY-BUTTON HIERONDER OM DE YOUTUBE FOTO'S-VIDEO TE BEKIJKEN.

KLIK OP PLAY-BUTTON HIERONDER OM DE PODCAST TE BELUISTEREN.

HIERONDER DE SPOTIFY PLAYLIST VAN DEZE VERTELLER

Oorlog in mijn hoofd

Tekst bij Youtube video: Lars Meijer is een Dutchbat 2-veteraan uit Beverwijk. Hij leeft van een Militair Invaliden Pensioen en doet vrijwilligerswerk. Na zijn terugkeer uit Bosnië is hij totaal de weg kwijtgeraakt; hij raakte dakloos en verslaafd aan drank. Inmiddels woont hij twee jaar samen met zijn vriendin Brenda en haar achtjarige zoontje. Maar Lars heeft alweer een jaar zijn eigen leven. Ze wonen onder één dak, maar Lars leeft teruggetrokken op zolder. Alleen met zijn gedachten aan de oorlog. Lars was in Bosnië MAG-schutter. Een geweer dat 1200 kogels per minuut kan afvuren. Tijdens zijn missie heeft hij geen schot gelost. Lars voelde zich machteloos: 'Ik kon niets doen voor de mensen die om hulp vroegen. Als ze gewond voor de poort lagen, mocht ik niets doen, want dan zou ik partij kiezen. Ik voelde me een scheidsrechter, maar defensie was even vergeten me de gele en rode kaarten mee te geven.' In Bosnië wil Lars terug naar de observatiepost waar hij de meeste tijd heeft doorgebracht. Dit was zijn thuis, de enige plek waar hij en zijn kameraden zich veilig voelden. Maar Lars wil, nu hij eindelijk terugkeert naar het land waar hij getraumatiseerd uit terugkeerde, meer; hij wil een dorpeling vinden. 'Mama Rambo heeft het leven gered van een van mijn maten. Ik wil weten of ze nog leeft. Of is ze vermoord voor haar samenwerking met de VN?' Lars' vrienden uit het Noord-Hollandse Callantsoog vertellen hoe zij hun vriend vrolijk het vliegtuig zagen pakken en verknipt terug zagen komen. Maar vooral hoort zijn vriendin voor het eerst zijn verhaal.