ALGEMENE INFORMATIE
Doelstelling.
In een ruim 10 dagen durende eindoefening de cursisten te testen en te toetsen m.b.t. de opgedane kennis, verworven vaardigheden en attitudes onder moeilijke omstandigheden.
Dit alles zoveel mogelijk in ploegverband.
Oefenterreinen:
- Omgeving Marche-les-Dames
- Weerter- en Budelerbergen
- Kruispeel
- Kuststrook Walcheren en Zuid-Beveland
- Militair oefenterrein Ossendrecht
Met de hierboven gestelde tekst begon het draaiboek van de eindoefening "WESTERN WEDDING" voor de Elementaire Commando Opleiding.
"Shit, wat een p.... end is ’t zeg", was de reactie van een cursist na een blik op z’n Belgische stafkaart. "Da’s wel 35 kilometer" rekende die razendsnel uit. En als het nou droog was, ja dan ... Wat een hondeweer zeg.
Nou ja, hobbelen dan maar. "He maatje die schoenen van ons zijn wel waterdicht hoor, dat water dat er een uur geleden in kwam is er nog steeds niet uit". Maar maatje had andere zorgen. Hij moest kaartlezen. Meld U bij de instructeur, stond er als omschrijving bij het bewuste coördinaat. "Opdracht lezen, over vijf minuten start je". Aldus de instructeur, zichtbaar genietend van het verkoelende buitje. "En lever alle zaklampen en horloges met licht in". 10 minuten later was het donker, maar dan ook echt donker. Zo donker heb ik het nog nooit niet gezien!! Maar wel droog, alhoewel, we hebben het niet zien regenen.
Het bleek een tocht in de tocht te zijn. Agadir genaamd. "We hadden al lang bij die muur moeten zijn joh". "Nee, we moeten zeker nog wel..." poffff toch de muur.
"D’r hangt helemaal geen touw, man". "Ach tuurlijk wel, laat mij maar eens kijken" of "Zou de vorige plg dat touw meegenomen hebben" volgde ’n korte discussie. En toen... kwam het touw vergezeld van wat (vriendelijke) woorden van ’n instructeur, zo’n twee meter boven ons. "We zaten niet in een kippehok" wist ie ons uit te leggen. "Razendsnel via het touw omhoog en doorgaan" kakelde ie ons toe. De trap was snel gevonden, althans daar viel ik op. Mijn maatje trouwens ook, dus dat was dan weer een meevaller. "He, water", merkte ik snel, toen ik daar midden in lag. Nou ja, nat was ik toch al. Na vijf minuten was mijn maatje uitgelachen. Hij had het over een waterval of zoiets. Buiten het fort gekomen (na ongeveer ’n uur), in de looppas rechts of links om, en doorlopen tot aan de instructeur, wisten we ons te herinneren.
Eindelijk na inderdaad zo’n 35 kilometer bereikten we het bivak. "Het cabaret gaat niet door, begin maar met het opzetten van je tent" zei de instructeur, zichtbaar afgekoeld door ons late tijdstip van binnenkomst.
’n dag later hadden we DE snelmars, klimmen en afdalen op de rotsen. Aan het einde van de middag vertrokken we per vrachtauto, richting Weert. Achter in het voertuig was het binnen vijf minuten weer zo donker als in het fort. De kou maakte ons aan de grens wakker. Aan het einde van de rit sliepen alleen de benen nog maar. Echter de terreinmars die volgde, die maakte alles in ons weer wakker.
Douchen op de Koninklijke Militaire School te Weert en Cabaret in het PMT. Zo zou elke dag eigenlijk moeten zijn. In het PMT hebben we meer marsen gegeten, dan dat we achteraf gelopen hebben.
Putoefening... We hadden er op gerekend.
Zondag. Weer in de vrachtauto. Weer aan Agadir gedacht.
Paar uur later...
Weer nat, maar nu in Zeeland. Toch wat anders.
"Ons Zeeuwen ben zuunig", alleen niet met wind en regen. Mijn voeten voelden aan (en zagen er uit) als doorregen sudderlapjes. "Valt toch wel tegen zo’n afmatting".
En verder, in één adem: een snelmars, routeschets, kaartlezen, verplaatsing o.l.v. instructeur, een lezing van de Aalmoezenier, bezoeken aan commando-monumenten, De Ruyter naar de kapper gestuurd, bielzenmars, roeien, de ziekenrapporten, de te korte touwbaan, het strand, de duinen, weer het strand, de zee, de instructeurs, het schrikdraad, de slikplaat, commandanten-mars enz. enz.
Het zal U allemaal wel niet zoveel zeggen, tenzij U er bij was...
Dan... flitst er nu veel door uw gedachten.
Maar aan alle ellende komt een eind. Moe gestreden, maar gelukkig, kwamen op 30 oktober, 45 nieuwe commando’s de poort binnen. En ze beleefden een dag om niet te vergeten, met uitzondering van de ontberingen, die waren al vergeten.
